Aktualności

W dniu 7 września 2026 r. w wieku 82 lat odszedł do Domu Ojca wielki obrońca ludzkiego życia. Ks. Stanisław Małkowski był niezwykle pokornym człowiekiem, który zawsze mówił prawdę, broniąc człowieka i jego godności, nawet wtedy, gdy była ona niewygodna czy niebezpieczna. Był cenionym kapelanem Solidarności, działaczem antykomunistycznej opozycji, socjologiem i publicystą. Prezydent Andrzej Duda odznaczył go Orderem Orła Białego.

Instytut Pamięci Narodowej podaje, że w aktach operacyjnych SB dotyczących Polskiego Komitetu Obrony Życia, Rodziny i Narodu znajduje się nazwisko ks. Małkowskiego. Akta te dotyczyły nielegalnej wówczas organizacji – utworzonej w czerwcu 1977 r. Komitet miał przede wszystkim działać na rzecz zniesienia obowiązującej w PRL ustawy dopuszczającej możliwość przerywania ciąży. 

Kiedy w latach osiemdziesiątych rozpoczął się okres zmian ustrojowych w Polsce, ks. Małkowski bezpośrednio zaangażował się w obronę życia poczętych dzieci. Przerywanie ciąży było wówczas legalne, praktycznie z każdego powodu – każdego roku ginęły setki tysięcy dzieci w łonach matek, a kobiety cierpiały. To prawo było chronione politycznie przez rządzącą wówczas Polską Zjednoczoną Partię Robotniczą (PZPR), jako fundament państwa socjalistycznego.

Ks. Stanisław zaangażował się w ruch obrony życia bezpośrednio i od samego początku. Kościół w Polsce zawsze stał na straży poczętego życia. Ten problem był obecny w nauczaniu i poruszany podczas wszystkich rekolekcji. Ale to ks. Małkowski budował fundament społecznej aktywności pro-life w Polsce – zaczyn, na którym opierali się liderzy i powstawały kolejne organizacje, gdy wreszcie pozwolono im zaistnieć.

„Naszym powołaniem jest budowanie tu wspólnoty, cywilizacji miłości, życia, prawdy. Czy kto wierzy, czy nie wierzy. Oczywiście, że lepiej jeżeli ktoś wierzy i swoją postawę w obronie życia opiera na piątym przykazaniu dekalogu ‘Nie zabijaj’, na woli Boga stwórcy i zbawcy. Natomiast jeżeli ktoś nie wierzy, a ma szacunek do życia ludzkiego, to także powinien być przeciw aborcji” – mówił ks. Stanisław.

Warszawski Ruch Obrony Dzieci Poczętych Gaudium Vitae powstał w 1979 roku z inspiracji o. Ludwika Wiśniewskiego, ale ostatecznie założył go właśnie ks. Stanisław Małkowski, wspólnie z o. Jackiem Salijem i częściowo ks. Stanisławem Ługowskim. Ks. Stanisław był najbliżej, najbardziej oddany i dyspozycyjny. Odprawiał regularnie Msze św. dla członków Gaudium Vitae, prowadził rozmowy duszpasterskie z kobietami w trudnych sytuacjach życiowych rozważających możliwość przerwania ciąży czy cierpiącymi po aborcji.

„To nie jest kwestia światopoglądu, to kwestia człowieczeństwa” – tłumaczył nieustannie ks. Stanisław. Razem z pierwszymi liderami ruchu Gaudium Vitae mocno angażował się w konfrontacyjne debaty na temat ochrony życia czy aborcji, które kilkakrotnie, raz na tydzień, emitowano w Telewizji Polskiej w znakomitym czasie antenowym po Dzienniku Telewizyjnym. Po jednej stronie siedzieli zwolennicy (raczej zwolenniczki przerywania ciąży), a z drugiej znakomicie przygotowani obrońcy życia z ks. Małkowskim. 

Ewa Kowalewska prezes Human Life International Polska wspomina, że razem z przyjaciółmi obserwowała te debaty z wielkim przejęciem. – Nie byliśmy wówczas jeszcze zaangażowani w tym ruchu, on dopiero powstawał. Śledziliśmy jednak te debaty z wielką uwagą, przyznając, że strona obrony życia była lepiej przygotowana, a argumentów dotyczących ochrony godności człowieka od poczęcia nie można było niczym pokonać. Te debaty zakończyły się wyemitowaniem filmu dr. Bernarda Nathansona pt. „Niemy krzyk”. Ukazuje on aborcję w czasie rzeczywistym na obrazie wówczas jeszcze bardzo prostego aparatu USG. Film był wielokrotnie zapowiadany i oglądalność była olbrzymia. Miało to olbrzymie znaczenie dla budzenia polskich sumień, bo wcześniej ukazywano przerwanie ciąży jak usunięcie grudki komórek czy jakiegoś „konika morskiego”, wszystkiego tylko nie dziecka. Prawda stała się nie do podważenia – mówi Ewa Kowalewska.

Po tej emisji już niczego nie można było dodać – przestraszone władze TVP zaprzestały tego typu programów. 

Przez lata, pracując w kaplicy cmentarnej w Wólce Węglowej, ks. Małkowski wspierał rodziców po stracie poczętego dziecka. Dbał także o formację duchową ojców oraz ich odpowiedzialność, angażując się w Męski Różaniec.

„Obrona życia nie jest kwestią światopoglądu, jest kwestią człowieczeństwa. Ci którzy sprzeciwiają się ochronie życia niech wiedzą, że sprzeciwiają się i człowieczeństwu istot ludzkich od poczęcia i człowieczeństwu własnemu. Sami siebie kwestionują jako ludzi” – dodawał ks. Stanisław Małkowski.

Msza Święta pogrzebowa ks. Stanisława Małkowskiego pod przewodnictwem abp. Adriana Galbasa, Metropolity Warszawskiego, zostanie odprawiona w czwartek 17 września 2026 roku o godz. 12.00 w Świątyni Opatrzności Bożej w Wilanowie. Homilię wygłosi ks. infułat Jan Sikorski. Ks. Małkowski zostanie pochowany na Powązkach Wojskowych.

Odszedł świadek epoki, dla którego wierność Bogu, prawdzie, godności człowieka i wolnej Ojczyźnie zawsze stała ponad własnym bezpieczeństwem. Uczył Polaków odwagi i szacunku dla poczętego życia. 

Wzywamy obrońców życia do modlitwy i zachowania otwartej, serdecznej pamięci o niezłomnym kapłanie, nieustraszonym obrońcy ludzkiego życia, który tworzył podwaliny powstania szerokiego zaangażowania społecznego pro-life oraz wielu ruchów i organizacji.

Polska Federacja Ruchów Obrony Życia oraz Fundacja JEDEN Z NAS poparły wspólne międzynarodowe oświadczenie, które ma zostać przedstawione podczas 63. sesji Rady Praw Człowieka ONZ w Genewie. Dokument wzywa do ustanowienia międzynarodowego moratorium na wszystkie formy surogacji jako pierwszego kroku w kierunku jej zniesienia.

Wspólne oświadczenie ma zostać wygłoszone podczas debaty ogólnej Rady Praw Człowieka ONZ w ramach punktu 3 porządku obrad. Planowany termin wystąpienia to środa, 16 września 2026 r., przy czym organizatorzy zaznaczają, że data może jeszcze ulec zmianie. Oświadczenie zostanie przedstawione w imieniu grupy organizacji, a pełna lista podmiotów popierających dokument ma zostać opublikowana na Extranecie Rady Praw Człowieka ONZ.

Moratorium jako pierwszy krok do zniesienia surogacji

Dokument bezpośrednio popiera wspólną deklarację polityczną zainicjowaną przez Włochy, Chile i Argentynę, która wzywa do międzynarodowego moratorium na surogację we wszystkich jej formach z perspektywą jej zniesienia. Sygnatariusze wskazują, że surogacja stanowi poważne zagrożenie dla godności kobiet i dzieci oraz narusza ich prawa człowieka.

Jednym z kluczowych argumentów oświadczenia jest transgraniczny charakter surogacji. Jej skutki nie zatrzymują się na granicach państw, dlatego – jak podkreślają autorzy – nie może być traktowana wyłącznie jako sprawa krajowa. Wymaga skoordynowanej odpowiedzi międzynarodowej.

„Możemy różnić się w wielu sprawach, ale zgadzamy się, że ciało kobiety nie jest towarem, a dziecko nie jest produktem” – to jedno z najmocniejszych zdań wspólnego stanowiska.

Rynek napędzany popytem

Oświadczenie nie ogranicza się do surogacji komercyjnej. Wprost wskazuje, że zarówno surogacja przedstawiana jako „altruistyczna”, jak i komercyjna funkcjonuje w ramach rynku napędzanego popytem. Według danych przywołanych w dokumencie wartość tego rynku może osiągnąć 200 miliardów dolarów do 2035 roku.

Autorzy podkreślają, że przemysł surogacyjny korzysta z nierównych relacji sił i naraża kobiety oraz dzieci na handel ludźmi, eksploatację i inne poważne nadużycia. Gdy poszczególne państwa zaczynają zamykać prawne szare strefy, popyt nie znika – przenosi się do jurysdykcji, w których kobiety są bardziej narażone na wykorzystanie, a skuteczne środki ochrony prawnej są trudniej dostępne.

„Żadna kobieta jak narzędzie, żadne dziecko jak przedmiot dostawy”

W końcowym apelu organizacje wzywają wszystkie państwa do wspólnego działania na rzecz zniesienia surogacji, „tak aby żadna kobieta nigdy nie była traktowana jak narzędzie, a żadne dziecko jak przedmiot dostawy”.

– To właśnie ta perspektywa jest dla nas najważniejsza. Surogacja jest zjawiskiem międzynarodowym i nie da się jej skutecznie rozwiązać wyłącznie na poziomie jednego państwa. Chcemy chronić kobiety przed sprowadzaniem ich ciała do funkcji reprodukcyjnej, a dzieci przed traktowaniem ich jak rezultat zamówionej usługi. Ciało kobiety nie jest towarem, a dziecko nie jest produktem – podkreśla Jakub Bałtroszewicz, prezes Polskiej Federacji Ruchów Obrony Życia i Fundacji JEDEN Z NAS.

Działanie w Polsce i na forum międzynarodowym

Poparcie oświadczenia ONZ jest kolejnym etapem działań PFROŻ i Fundacji JEDEN Z NAS w sprawie surogacji. W Polsce Federacja prowadzi działania dotyczące m.in. możliwych luk prawnych i nadzorczych, ochrony praw dziecka oraz transgranicznego wykorzystania procedur medycznie wspomaganej prokreacji. Obie organizacje deklarują jednak, że chcą prowadzić tę sprawę równolegle także na poziomie europejskim i międzynarodowym.

– Jesteśmy zdeterminowani, by nie ograniczać się do reagowania na pojedyncze wydarzenia. Chcemy współtworzyć trwałe mechanizmy ochrony kobiet i dzieci również tam, gdzie problem przekracza granice państw. Surogacja jest rynkiem globalnym, dlatego odpowiedź na nią również musi mieć wymiar globalny – dodaje Jakub Bałtroszewicz.

Wspólne oświadczenie ma zostać przedstawione podczas 63. sesji Rady Praw Człowieka ONZ. Organizacje popierające dokument zostaną wymienione na Council Extranet, a samo wystąpienie zostanie wygłoszone w imieniu całej grupy sygnatariuszy.

---

Joint Oral Statement on Surrogacy – UN Human Rights Council do pobrania w formie PDF

---

Polska Federacja Ruchów Obrony Życia apeluje do rodziców i nauczycieli o uważne przyjrzenie się treściom nowej edukacji zdrowotnej, a w przypadku nieobowiązkowych zajęć „Edukacja zdrowotna – zdrowie seksualne” – o korzystanie z prawa do rezygnacji, jeśli przekazywane treści pozostają w sprzeczności z przekonaniami rodziny. Federacja podkreśla jednocześnie, że nie kwestionuje potrzeby edukacji zdrowotnej, lecz sprzeciwia się sprowadzaniu seksualności do autonomii, indywidualnych wyborów i ograniczania ryzyka.

Zwracamy się do rodziców i nauczycieli z apelem w sprawie zmian dotyczących wychowania i edukacji zdrowotnej naszych dzieci.

Od 1 września 2026 r. „Edukacja zdrowotna” stała się przedmiotem obowiązkowym, natomiast treści dotyczące zdrowia seksualnego zostały wyodrębnione w nieobowiązkowych zajęciach „Edukacja zdrowotna – zdrowie seksualne”. Jednocześnie zlikwidowano dotychczasowe „Wychowanie do życia w rodzinie”, w którym zagadnienia dojrzewania i seksualności były wyraźnie osadzone w perspektywie małżeństwa, rodziny i odpowiedzialnego rodzicielstwa.

Dlatego apelujemy do rodziców:

• złóżcie w dyrekcji szkoły pisemną rezygnację z uczestnictwa Waszych dzieci w nieobowiązkowych zajęciach „Edukacja zdrowotna – zdrowie seksualne”, jeśli ich treści pozostają w sprzeczności z Waszymi przekonaniami;

• interesujcie się tym, czego i w jaki sposób uczone są Wasze dzieci, zapoznawajcie się z programami i materiałami wykorzystywanymi podczas zajęć oraz rozmawiajcie z dziećmi o przekazywanych im treściach;

• korzystajcie z przysługującego Wam prawa do pełnej informacji oraz do wychowywania dzieci zgodnie z własnymi przekonaniami;

• pozostawajcie w bezpośrednim kontakcie z nauczycielami i dyrekcją szkoły oraz wspierajcie tych nauczycieli, którzy szanują pierwszeństwo wychowawcze rodziców;

• aktywnie uczestniczcie w zebraniach, radach rodziców i konsultacjach, przedstawiając swoje stanowisko merytorycznie, spokojnie i zdecydowanie.

Nie kwestionujemy potrzeby edukacji zdrowotnej. Dzieci i młodzież potrzebują rzetelnej wiedzy dotyczącej zdrowia fizycznego i psychicznego, dojrzewania, odpowiedzialności za siebie i innych, profilaktyki uzależnień czy ochrony przed przemocą. Wiele z tych zagadnień jest potrzebnych i wartościowych.

Nasze zasadnicze zastrzeżenia dotyczą jednak tego, w jakiej wizji człowieka zostaje osadzona edukacja dotycząca seksualności.

W nieobowiązkowych zajęciach „Edukacja zdrowotna – zdrowie seksualne” pojawiają się m.in. zagadnienia dotyczące orientacji psychoseksualnej, tożsamości płciowej, antykoncepcji, aborcji, inicjacji seksualnej i świadomej zgody. Nie są to zagadnienia wyłącznie techniczne czy medyczne. Sposób ich przedstawiania zawsze wiąże się z określoną odpowiedzią na pytanie o człowieka, jego cielesność, płeć, odpowiedzialność, miłość i przekazywanie życia.

Nie możemy zgodzić się na wychowanie seksualne, które osłabia znaczenie małżeństwa, trwałej więzi, wierności, macierzyństwa, ojcostwa i odpowiedzialności za nowe życie, a na pierwszy plan wysuwa autonomię jednostki, indywidualne wybory i minimalizowanie ryzyka.

Seksualność człowieka nie jest bowiem jedynie sferą zachowań. Jest integralną częścią osoby ludzkiej, jej kobiecości lub męskości i jej zdolności do miłości oraz przekazywania życia.

Z tej perspektywy szczególnie niepokoi nas odejście od modelu wychowania, w którym seksualność była przedstawiana w kontekście miłości, małżeństwa kobiety i mężczyzny, rodziny i odpowiedzialnego rodzicielstwa. Nie wystarczy nauczyć młodego człowieka, jak podejmować „bezpieczne” decyzje. Trzeba pomóc mu odpowiedzieć na pytanie, jak kochać, jak być wiernym, jak brać odpowiedzialność za drugiego człowieka i jak dojrzewać do założenia rodziny. 

Jako środowisko pro-life nie możemy również zaakceptować takiego sposobu mówienia o ludzkiej płodności i ciąży, w którym dziecko przestaje być przede wszystkim osobą i darem, a nowe życie ukazywane jest głównie jako jedna z możliwych konsekwencji aktywności seksualnej, którą należy „zarządzać”. Wychowanie otwarte na życie powinno ukazywać godność człowieka od początku jego istnienia, piękno rozwoju prenatalnego oraz wartość macierzyństwa i ojcostwa. 

Taki sposób patrzenia na człowieka wynika z antropologii chrześcijańskiej. Człowiek nie odnajduje siebie przez nieograniczoną autonomię, ale poprzez relację, miłość i dar z siebie. Jego ciało i płeć nie są czymś przypadkowym ani pozbawionym znaczenia. Kobiecość i męskość są częścią tożsamości osoby i jej powołania do budowania więzi oraz przekazywania życia. 

Państwo nie powinno przedstawiać jednej, spornej wizji człowieka jako światopoglądowo neutralnej ani zastępować rodziców w formacji moralnej ich dzieci. 

Pierwszymi i najważniejszymi wychowawcami dzieci są rodzice. Gwarantuje to Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej. Dotyczy to szczególnie tak wrażliwej sfery jak ludzka seksualność, ściśle związanej z przekonaniami moralnymi, antropologią, rozumieniem małżeństwa, rodziny i odpowiedzialności za życie. 

Szkoła i państwo powinny rodziców w tym zadaniu wspierać, a nie zastępować. 

Polska Federacja Ruchów Obrony Życia, skupiająca organizacje chroniące życie i rodzinę, opowiada się za wychowaniem afirmującym życie, małżeństwo i rodzinę. Chcemy wychowania, które ukazuje dziecko jako osobę i dar, małżeństwo kobiety i mężczyzny jako dobro, macierzyństwo i ojcostwo jako wartość, a seksualność jako zdolność do miłości, odpowiedzialności i przekazywania życia. 

Apelujemy o rzeczywiste poszanowanie pierwszeństwa wychowawczego rodziców, pełną przejrzystość programów i materiałów oraz stworzenie takiego modelu edukacji, który będzie wspierał rodzinę, trwałe więzi i kulturę otwartą na życie. 

Nasze dzieci potrzebują nie tylko informacji o seksualności. Potrzebują wychowania do miłości, odpowiedzialności i życia. 

W imieniu Polskiej Federacji Ruchów Obrony Życia 

Jakub Bałtroszewicz, prezes – Fundacja Jeden z Nas 
ks. Tomasz Kancelarczyk, wiceprezes – Fundacja Małych Stópek 
Grzegorz Nienartowicz, wiceprezes – Fundacja Ku Pełni Życia 
Magdalena Bartoszewicz – Stowarzyszenie Pomocy Bliźniemu im. Brata Krystyna 
Maria Gondek – Fundacja Fala Życia 
Ewa Kowalewska – Klub Przyjaciół Ludzkiego Życia – HLI Polska 
Rafał Szczypta – Rycerze Kolumba 
oraz Antoni Szymański – Pro Ecclesia et Populo

---

Publikujemy Apel w formacie PDF

---

W dniu 15 września (wtorek) po Mszy  świętej o godz. 18.00, odbędzie się „Różaniec w Obronie  Życia i Rodziny” pod patronatem śp. prof. Włodzimierza Fijałkowskiego.

W dniu 15 września br. „Modlitwę Różańcową w Obronie Życia i Rodziny” poprowadzi  Wspólnota Członków i Wolontariuszy Katolickiego Centrum Kultury, zebranych wokół idei Nowej Kultury postulowanej przez Sługę Bożego ks. Franciszka Blachnickiego oraz spiesząca z pomocą każdemu człowiekowi w potrzebie, bo w nim widząca Boskie Oblicze. Budują pierwsze w Polsce Katolickie Centrum Kultury w Gdyni-Kacku.

Miejscem tej cyklicznej modlitwy jest kościół św. Kazimierza Królewicza w Gdańsku Zaspie (ul. Pilotów 1), gdzie obecnie gości Ikona Matki Bożej Częstochowskiej wędrująca przez świat “Od Oceanu do Oceanu” w obronie cywilizacji życia i miłości.

Rozpoczęcie cyklicznej „Modlitwy Różańcowej w Obronie Życia i Rodziny” miało miejsce 15 lutego br. (w 23 rocznicę śmierci profesora Włodzimierza Fijałkowskiego). Kontynuujemy tę modlitwę 15. dnia każdego miesiąca czyli w miesięcznice odejścia profesora Fijałkowskiego do Domu Ojca, łącząc ją z intencją rozpoczęcia jego procesu beatyfikacyjnego. 

W Modlitwie Różańcowej w Obronie Życia i Rodziny można uczestniczyć zarówno na miejscu w kościele św. Kazimierza na gdańskiej Zaspie, jak poprzez łącze internetowe!

Transmisja jest włączana od momentu rozpoczęcia poprzedzającej Mszy św. o godz. 18:00.

Rozważania tajemnic różańcowych w obronie życia i rodziny są prowadzone według opracowania autorskiego prof. Fijałkowskiego i Ewy Kowalewskiej i można je znaleźć TUTAJ 

Aktualne informacje o transmisji i linki są  TUTAJ

Transmisja na kanale YouTube  

Są też tam poprzednie transmisje. Więcej informacji o prof. Fijałkowskim można znaleźć na stronie www.prolife.org,pl która jest jemu poświęcona.

Źródło: HLI Polska/ PFROŻ

Ministerstwo Zdrowia odpowiedziało na wystąpienie Polskiej Federacji Ruchów Obrony Życia dotyczące możliwości wykorzystania polskich klinik, komórek rozrodczych i zarodków w zagranicznych programach surogacyjnych. Odpowiedź resortu nie rozwiała jednak wszystkich wątpliwości. Federacja skierowała więc do Ministerstwa kolejne, bardziej szczegółowe pytania.

Sprawa rozpoczęła się po zapowiedzi organizacji w Warszawie spotkania ukraińskiej firmy BioTexCom, oferującej programy macierzyństwa zastępczego. PFROŻ zwróciła wówczas uwagę, że problem nie dotyczy jedynie samej promocji surogacji w Polsce. Pojawiło się również pytanie, czy procedury rozpoczynane w polskich placówkach – takie jak pobieranie komórek rozrodczych, tworzenie lub przechowywanie zarodków – mogą być następnie kontynuowane za granicą w ramach komercyjnych programów surogacyjnych.

W odpowiedzi z 8 września Ministerstwo Zdrowia wskazało, że część pytań Federacji dotyczyła wykładni prawa, a nie informacji publicznej. Jednocześnie resort potwierdził, że polskie przepisy przewidują możliwość wywozu komórek rozrodczych i zarodków do państw spoza Unii Europejskiej przez posiadające odpowiednie pozwolenia banki.

Ministerstwo nie wyjaśniło jednak, czy przy takim wywozie kontrolowany jest ostateczny cel wykorzystania materiału ani czy państwo posiada narzędzia pozwalające ustalić, że materiał pochodzący z Polski został wykorzystany w zagranicznym programie surogacyjnym.

Dlatego PFROŻ skierowała do resortu kolejne pismo. Tym razem pytania dotyczą przede wszystkim faktów i praktyki nadzoru: liczby zezwoleń na wywóz komórek rozrodczych i zarodków, państw ich przeznaczenia, możliwości ustalenia docelowej placówki oraz tego, czy polskie organy są w stanie prześledzić dalsze wykorzystanie materiału biologicznego po jego wywozie z kraju.

– Zadajemy te pytania właśnie teraz, ponieważ to jest moment, w którym możemy jeszcze działać wyprzedzająco. Nie chcemy czekać aż komercyjna surogacja zostanie w Polsce oswojona, a zagraniczne firmy zbudują tutaj trwały rynek swoich usług – mówi Jakub Bałtroszewicz, prezes Polskiej Federacji Ruchów Obrony Życia.

– Próbę organizacji spotkania BioTexCom w Warszawie odbieramy również jako sprawdzanie, czy polski rynek jest gotowy na tego rodzaju działalność. Dlatego chcemy wspólnie z Ministerstwem Zdrowia i innymi instytucjami państwa ustalić, gdzie istnieją luki prawne i nadzorcze, a następnie doprowadzić do ich usunięcia. To nie jest tylko spór o przepisy. Chodzi przede wszystkim o ochronę kobiet przed komercyjnym wykorzystywaniem ich ciała oraz o ochronę dziecka przed sytuacją, w której staje się ono przedmiotem zamówienia i umowy – podkreśla.

Sprzeciw wobec surogacji wyraził również Zespół Ekspertów Konferencji Episkopatu Polski ds. Bioetycznych, przypominając, że pragnienie rodzicielstwa nie może zostać przekształcone w „prawo do dziecka”, a dziecko pozostaje osobą posiadającą własną godność i prawa.

Według informacji przekazanych przez Instytut Ordo Iuris zapowiadane na 12–13 września spotkanie BioTexCom nie odbędzie się w pierwotnie planowanej formule i lokalizacji. PFROŻ przyjmuje tę wiadomość z satysfakcją i dostrzega w niej rezultat szerokiego społecznego sprzeciwu, którego Federacja była częścią.

Nie oznacza to jednak zakończenia sprawy.

– Jeżeli jedno wydarzenie nie dochodzi do skutku, ale oferta przenosi się do indywidualnych konsultacji albo działań transgranicznych, problem nie znika. Dlatego chcemy wykorzystać obecny moment do uporządkowania prawa i stworzenia takich zabezpieczeń, aby Polska nie stała się zapleczem dla zagranicznego rynku surogacyjnego – dodaje Jakub Bałtroszewicz.

Polska Federacja Ruchów Obrony Życia zapowiada dalsze działania oraz wystąpienia do kolejnych organów państwa. O następnych krokach będzie informować opinię publiczną.

---

Publikujemy Pismo do Minister Zdrowia w formacie PDF

---

Polska Federacja Ruchów Obrony Życia z wdzięcznością przyjęła jednoznaczne stanowisko Zespołu Ekspertów Konferencji Episkopatu Polski ds. Bioetycznych w sprawie macierzyństwa zastępczego. Zdaniem Federacji dokument pojawia się w szczególnie ważnym momencie, kiedy w Polsce podejmowane są próby promocji komercyjnych programów surogacyjnych. Federacja deklaruje jednocześnie gotowość do współpracy i chce być partnerem w działaniach zmierzających do ochrony kobiet i dzieci oraz przeciwdziałania rozwojowi tego procederu w Polsce.

– Bardzo dziękujemy bp. Józefowi Wróblowi i całemu Zespołowi za jasny i odważny głos. Szczególnie ważne jest przypomnienie, że pragnienia posiadania potomstwa nie można zamieniać w „prawo do dziecka”. Dziecko jest osobą, a nie przedmiotem kontraktu. Chcemy, jako organizacje społeczne i świeccy katolicy, być w tej sprawie partnerem: zarówno w budowaniu świadomości społecznej, jak i w poszukiwaniu konkretnych rozwiązań prawnych chroniących kobiety i dzieci – podkreśla Polska Federacja Ruchów Obrony Życia.

Stanowisko Zespołu wzmacniają głosy ekspertów. Ks. dr hab. Piotr Kieniewicz MIC, sekretarz Zespołu, zwraca uwagę, że problem nie ogranicza się do samego komercyjnego charakteru surogacji. Obejmuje również konsekwencje związane z in vitro, selekcję dzieci w ramach oferowanej „gwarancji zdrowego dziecka”, przedmiotowe traktowanie kobiety oraz fakt, że zgoda dorosłych nie może pozbawiać dziecka jego podmiotowości i niezbywalnej godności. W jego ocenie surogacja nie powinna być ani tolerowana, ani prawnie dopuszczana czy promowana przez państwo.

Na inny, równie istotny aspekt zwraca uwagę dr hab. Błażej Kmieciak, prof. APS. Podkreśla on, że kobiety uczestniczącej w surogacji nie można sprowadzić do roli wykonawcy umowy. Ciąża oznacza realną więź biologiczną, psychiczną i emocjonalną, której nie można po prostu wyłączyć zapisami kontraktu. Sama formalna zgoda kobiety również nie rozwiązuje problemu, szczególnie gdy decyzja o surogacji związana jest z jej trudną sytuacją materialną.

Polska Federacja Ruchów Obrony Życia już wcześniej publicznie sprzeciwiła się promocji komercyjnej surogacji w Polsce i skierowała do minister zdrowia szczegółowe pytania dotyczące możliwości udziału polskich klinik w zagranicznych programach surogacyjnych oraz skuteczności obecnych regulacji. – Stanowisko ekspertów KEP traktujemy jako ważne wsparcie dla tych działań. Chcemy teraz współpracować – z ekspertami, Kościołem, środowiskami społecznymi i władzami publicznymi – aby jednoznaczna obrona godności kobiety i dziecka znalazła także konkretny wyraz w polskim prawie i praktyce działania państwa – podkreśla PFROŻ.

---

Podziękowania PFROŻ dla  Zespołu Ekspertów Konferencji Episkopatu Polski ds. Bioetycznych w formacie PDF

---

Parafia Matki Bożej Częstochowskiej w Radomiu będzie drugim ośrodkiem pielgrzymkowym na świecie związanym z Rycerzami Kolumba. Miejscowa świątynia zostanie ustanowiona diecezjalnym Sanktuarium bł. Michaela McGivneya. Głównym miejscem kultu i spoczynku założyciela zakonu jest Kościół Najświętszej Maryi Panny w New Haven w USA.

Ustanowienie kościoła na radomskim Kapturze diecezjalnym sanktuarium dokona w niedzielę, 6 września o godz. 12.00 bp Marek Solarczyk w obecności abp. Wacława Depo, metropolity częstochowskiego i krajowego kapelana Rycerzy Kolumba w Polsce. Po liturgii zaplanowano koncert Michała Steciaka, tenora zwanego polskim Andreą Bocellim, oraz zespołu Gospel Radom.

– Z wdzięcznością przyjęliśmy decyzję bp. Solarczyka o ustanowieniu kościoła przy ul. Wernera w Radomiu diecezjalnym sanktuarium błogosławionego kapłana. Będzie to miejsce nie tylko kultu założyciela Rycerzy Kolumba, ale także miejsce poznawania postaci i jego dzieła. Ks. McGivney jest patronem i orędownikiem dla rodzin, mężczyzn i kapłanów. Dziękując Bogu za to wyróżnienie, mamy także świadomość, że to dar i zobowiązanie – powiedział ks. Wiesław Lenartowicz, proboszcz parafii i kapelan Rycerzy Kolumba.

Andrzej Anasiak, były delegat stanowy Rycerzy Kolumba w Polsce i Najwyższy Kustosz Rycerzy Kolumba dodał, że w tym roku mija 20 lat obecności zakonu w Polsce. – Jedna z pierwszych wspólnot rycerskich powstała przy parafii Matki Bożej Częstochowskiej w Radomiu, aby realizować cele, zgodnie z wolą papieża św. Jana Pawła II, i służyć rodzinie i potrzebującym oraz bronić wiary i ojczyzny – podkreślił Andrzej Anasiak.

Za: KAI

Jak co miesiąc, w sanktuarium Matki Bożej Błogosławionego Macierzyństwa w Krakowie odbywa się Adoracja Wynagradzająca za grzechy przeciwko życiu. Prowadzona jest ona w IV roku Wielkiej Nowenny Wynagradzającej, który jest poświęcony młodym ludziom wchodzącym w dorosłość.

W sierpniu chcemy przepraszać Pana Boga za grzechy rozpaczy i poczucia bezsensu życia. Temat ten rozwija ks. Tomasz Trzaska, suicydolog, ekspert Biura Zapobiegania Zachowaniom Samobójczym Instytutu Psychiatrii i Neurologii w Warszawie.

– Kościół od zawsze znał ten rodzaj cierpienia, choć nazywał go inaczej – acedią, smutkiem duchowym, nocą ciemną duszy. Święty Jan od Krzyża i święta Teresa z Ávila opisywali stany, w których dusza czuje się opuszczona nawet przez Boga. (…) Cierpienie egzystencjalne nie jest oznaką słabej wiary ani karą za grzech. Jest częścią ludzkiego losu, który Bóg zna z bliska – bo sam Jego Syn na krzyżu zawołał: „Boże mój, Boże mój, czemuś Mnie opuścił?” (Mt 27,46) – pisze ks. Tomasz i dodaje: – Bardzo często korzenie głębokiej rozpaczy sięgają domu rodzinnego. Dziecko, które nie doświadczyło bezwarunkowej miłości, które słyszało więcej krytyki niż czułości, które musiało zasługiwać na akceptację zamiast po prostu być kochane – takie dziecko wyrasta z raną w samym centrum swojej tożsamości. Rana ta mówi: „Nie jestem wart miłości. Coś ze mną jest nie tak”. To przekonanie, zaszczepione we wczesnym dzieciństwie, potrafi towarzyszyć człowiekowi przez dziesięciolecia.

– Głębokie cierpienie jest dzisiaj niezauważalne. Młodzi (i nie tylko) nieraz cierpią w ciszy swojego pokoju, chociaż zdarza się, że prowadzą aktywne życie towarzyskie i mają wielu wirtualnych przyjaciół. Na zewnątrz wszystko wygląda dobrze, jednak w sercu dominuje uczucie pustki i bezsensu życia. Dlatego właśnie chcemy towarzyszyć tym ludziom naszymi modlitwami, aby pomimo cierpienia odnaleźli sens życia – mówi Anna Dudziak, inicjatorka Wielkiej Nowenny Wynagradzającej.

Ksiądz Tomasz Trzaska w swojej katechezie zwraca uwagę na sygnały, jakie wysyłają osoby z tym problemem i podaje konkretne wskazówki jak należy się zachować. Cały tekst znajduje się na stronie IV ROK. Głębokie cierpienie egzystencjalne. – Wynagradzaj.pl

Ówczesny metropolita krakowski abp Marek Jędraszewski udzielił błogosławieństwa osobom, które włączają się w Wielką Nowennę Wynagradzającą za grzechy przeciwko życiu.

Szczegóły akcji można znaleźć na stronie wynagradzaj.pl.